Çocuğa küsmek bazen cezadan daha derin iz bırakıyor

Birçok evde ceza bağırarak değil, konuşmayarak veriliyor. Özellikle çocuk hata yaptığında anne ya da babanın sessizleşmesi, yüz çevirmesi ya da ilgiyi geri çekmesi çoğu zaman “küsmek” olarak görülüyor. Ancak çocuklar bu davranışı yetişkinler gibi değerlendirmiyor. Anne ya da babanın aniden uzaklaşması, çocukta yalnızca korku değil “beni artık sevmiyor olabilir” hissi de yaratabiliyor.

KÜSLÜK ÇOCUKTA “SEVİLMEME” KORKUSU YARATABİLİYOR

Özellikle küçük yaşlarda çocuklar davranış ile ilişkiyi birbirinden ayırmakta zorlanıyor. Bu nedenle ebeveynin uzun süre konuşmaması ya da mesafe koyması, “yanlış yaptım” düşüncesinden çok “demek ki kötü bir çocuğum” hissine dönüşebiliyor.

Sürekli küslüğün yaşandığı evlerde çocuklar zamanla ebeveynin ruh haline aşırı odaklanabiliyor. Ses tonunu analiz etmek, ortamı düzeltmeye çalışmak ya da sürekli “şu an bana kızgın mı?” kaygısıyla hareket etmek bunların başında geliyor.

BAZI ÇOCUKLAR USLU DEĞİL TEDİRGİN BÜYÜYOR

Dışarıdan sakin, söz dinleyen ve sorun çıkarmayan gibi görünen bazı çocuklar aslında ilişkiyi kaybetmemek için kendilerini baskılıyor olabiliyor. Özellikle sık küslüğün yaşandığı evlerde çocuklar anne ya da babayı yeniden üzmemek için kendi duygularını geri plana atabiliyor.

İtiraz etmekten kaçınmak, sürekli ortamı yumuşatmaya çalışmak ya da herkesi memnun etmeye uğraşmak zamanla kalıcı bir davranış biçimine dönüşebiliyor. Bu çocukların bir kısmı büyüdüğünde bile insanların ruh halini sürekli kontrol etmeye devam edebiliyor.

ETKİSİ YETİŞKİNLİĞE DE TAŞINABİLİYOR

Çocukluğunda sessizlikle cezalandırılan kişilerde ilerleyen yaşlarda yoğun onay ihtiyacı gelişebiliyor. Mesaja geç cevap verilmesi, kısa süreli bir soğukluk ya da küçük bir mesafe bile terk edilme hissini tetikleyebiliyor.

Bazıları ise tam tersine daha mesafeli bir karakter geliştirebiliyor. Çocuklukta sevginin geri çekilebildiğini hisseden kişiler, yakın ilişkileri daha kırılgan ve güvensiz algılayabiliyor.

SORUN ÖFKE DEĞİL UZAKLAŞMA HİSSİ

Anne babaların hiç öfkelenmemesi gerçekçi görülmüyor. Çocukların ebeveynin duygularını görmesi normal kabul ediliyor. Ancak önemli olanın iletişimi tamamen kapatmak değil, sınır koyarken ilişkiyi koruyabilmek olduğu vurgulanıyor.

Örneğin “Şu an çok sinirlendim, sakinleşmeye ihtiyacım var” yaklaşımının çocukta daha güvenli bir etki oluşturduğu belirtiliyor. Çünkü çocuk için en ağır duygu çoğu zaman ceza değil, sevgiyi kaybettiğini düşünmek oluyor.

Kaynak: Ensonhaber Haber Merkezi