1980’li yıllarda İstanbul’a taşınan bir ailenin iki evladı olan Besim ve Ferhat’ın dokunaklı hikâyesi tiyatro sahnesinde izleyiciyle buluşuyor. Doğuştan engelli olan Besim ile, madde bağımlılığı sürecinde tekerlekli sandalyeye mahkûm kalan Ferhat’ın yaşam mücadelesi; acıyı, umudu ve kardeşliğin gücünü aynı potada buluşturuyor.

Yıllarca kamburu nedeniyle küçümsediği ve uzak durduğu ağabeyi Besim’in hastane avlusuna gelişini dört gözle bekleyen Ferhat, büyük şehrin ışıltılı ve tehlikeli yaşamında kaybolmak üzereyken, ağabeyinin sevgisi ve ısrarı sayesinde hayata yeniden tutunur. Besim ise her şeye rağmen gülümsemeye inanan, hayattaki en güzel şeyin umudu kaybetmemek olduğuna inanan bir abi olarak kardeşinin yüzünü güldürmeyi tek amacı haline getirir.

Ferhat bağımlılığından kurtulmayı başarsa da tekerlekli sandalyeye mahkûm bir yaşam sürmek zorunda kalır. Kardeşi için büyük mücadeleler veren Besim, onu Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi’nin denize bakan avlusunda son kez ziyaret eder. Bu ziyaret sırasında çocukluk anıları, misketler ve oyuncaklar yeniden hatırlanır; iki kardeşin masum ve çocuksu sevgisi izleyicinin yüreğine dokunur.

“Sanal yaşam içinde yok olan bir kardeş ve onu kurtarmaya çalışan bir abi” temasını merkeze alan oyun, her şeye rağmen hayata gülümseyen iki kardeşin zamansız ayrılığını traji-komik bir dille anlatıyor.